Kot Abisyński

Uwielbiają wszelkie zabawy. Tolerują najbardziej niewiarygodne pomysły dzieci - wożenie na ręczniku, noszenie w plecaku, aportowanie małych przedmiotów, gonitwy po schodach. Same przychodzą na kolana i nadstawiają się do głaskania, wręcz proszą, żeby je głaskać. Bardzo szybko uczą się co wolno, czego nie wolno ( niekoniecznie przestrzegają zakazów, ale psocą pod nieobecność właściciela w pomieszczeniu. Chodzą za człowiekiem krok w krok. Są cichutkie, prawie się nie odzywają, a jeśli to bardzo cicho. Wchodzą wszędzie, ale nic nie niszczą, bo są bardzo zwinne i poruszają się z niezwykła gracja. Odkąd mam koty abisyńskie uważam, że jest to najwspanialsza i najpiękniejsza rasa.Ciało kota abisyńskiego jest wydłużone, smukłe i szczupłe. Ogon długi, spiczasto zakończony. Oczy o mogdałowatym kształcie w kolorze: zielonym, bursztynowym lub orzechowym. Kot abisyński znany jest z żywiołowego, aktywnego charakteru. Jest to kot uczuciowy, wymagający dużo troski i uwagi ze strony domowników.Przyjmuje się, że kot abisyński jest jedną z najstarszych ras pochodzących z Abisynii (obecna Etiopia). Do Europy sprowadzony w XIX wieku, prawdopodobnie za sprawą brytyjskich opuszczających teren Etiopii. W Wielkiej Brytanii przezywano je "bunny cat" - kot króliczy, za sprawą ubarwienia przypominającego niektóre odmiany królika.

Kot Bengalski

Kot bengalski jest kotem o długim i muskularnym ciele. Okrywa włosowa krótka, ściśle przylegająca i gładka. Umaszczenie cętkowane w charakterystyczne okrągłe plamki w kolorach: czarnym, sorrel i mink. Koty bengalskie z racji swoejgo pochodzenia są kotami zwinnymi, lubiącymi pływać. Z drugiej jednak strony są wrażliwe i nieufnie podchodzą do nowych osób.Kot bengalski pochodzi z krzyżówki kota domowego z lampartem, stworzonej w celu uzyskania kota domowego o umaszczeniu przypominającym lamparta. Nazwa kota pohchodzi od miejsca, gdzie został znaleziony po raz pierwszy - Zatoki Bengalskiej.Wygląd i budowa ciała:
Kot bengalski, w Europie zwany LEOPARDETĄ jest kotem typu orientalnego o sprężystej sylwetce i wydłużonym ciele. Pod względem budowy jest duży i krzepki. Ma dobrze rozwinięte mięśnie. Tylne kończyny są dłuższe od przednich, o okrągłych łapkach, co sprzyja ruchliwości i możliwości wykonywania długich skoków. Głowa kota bengalskiego nie przypomina już dzikich przodków. Jej kształt podobny jest do głowy kotów abisyńskich. Uszy są dość duże i wysoko osadzone. Futro domowego "lamparta" jest ściśle przylegające do ciała, gęste i jedwabiste. Ma małą ilość podszycia. Futerka młodych kotków mogą wyglądać nieco bardziej pluszowo. W umaszczeniu, niezależnie od koloru zasadniczego futra, znajdujemy nieregularnie rozmieszczone plamki mniej więcej tej samej wielkości, zawsze ułożone poziomo i o kształcie łańcuchów. Na kończynach również są cętki, które w dolnej części łap przechodzą w prążki.Wyróżnia się trzy typy koloru zasadniczego futra: odcienie brązu, kolor biały lub kremowy oraz srebrny. Mówiąc o umaszczeniu nie można tez zapomnieć o wzorze na futrze, który tworzą cętki lub rozetki .

Koty rasy Ragdoll

Koty rasy ragdoll to zwierzęta duże o przepięknych niebieskich oczach z przyjacielskim i bardzo łagodnym charakterem, o wyjątkowym temperamencie oraz bardzo oryginalnym wyglądzie. Zachwycają urodą, wdziękiem i gracją. Są szalenie towarzyskie, inteligentne oraz wykazują bardzo wielkie przywiązanie do swoich opiekunów. Uczestniczą we wszystkich przejawach życia domowego. Nie wykazują żadnych oznak agresji a bardzo chętnie bawią się i nigdy nie używają pazurów podczas zabawy. Nie mają potrzeby wskakiwania na stoły, półki czy szafki ani też wspinania się po firankach czy zasłonach. Są bardzo ciche w zachowaniu i bardzo rzadko można usłyszeć wydawane przez nie dźwięki, a jedwabiste futerko ragdolla jest niepowtarzalne w dotyku. Ragdoll (ang. szmaciana lalka) to rasa kotów zaliczana do kotów półdługowłosych, czyli o włosach średniej długości. Nazwa rasy pochodzi od ich specyficznej cechy – gdy ragdolla weźmie się na ręce, kot odpręża się, a jego mięśnie stają się rozluźnione, zwiotczałe – przypomina wtedy szmacianą lalkę.Historia początku rasy nie jest tak odległa, jak w przypadku innych ras, sięga bowiem lat 60-tych ubiegłego wieku. Powstanie kotów rasy ragdoll jest ściśle związane z nazwiskiem Ann Baker, która poprzez krzyżowanie różnych ras, uzyskała koty, które posiadały niespotykaną i niezwykłą jak dotąd cechę – w chwili podnoszenia zwierzę rozluźniało swoje mięśnie, stając się jakby bezwładne. Na temat tej niezwykłej i osobliwej cechy krążyło wiele niesamowitych opowieści. Jedno jest pewne – rasa kotów ragdoll pochodzi ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i jest jedyną rasą kotów, której nazwa jest zastrzeżona.Ragdoll to prawdziwa kocia arystokracja. Jest niezwykle opanowany, inteligentny, niesamowicie delikatny i umiarkowanie aktywny. Nie jest agresywny, szybko nawiązują przyjaźnie z innymi zwierzętami. Koty te są zwierzętami cichymi, 
a wydawane przez nie dźwięki przypominają „ćwierkanie”.Kocięta ragdolli rodzą się całkowicie białe. Po 10 dniach zaczyna się ujawniać ich późniejsza odmiana barwna 
i rozłożenie koloru.

Odrobaczanie

Odrobaczanie polega na czyszczeniu zwierzęcia z pcheł, kleszczy i innych pasożytów, które mogły go zaatakować. Odrobaczanie to także ochrona wewnętrzna organizmu kota. Zwłaszcza młode koty są narażone na różnorodne infekcje. Dlatego we wczesnym okresie rozwoju powinno się przeprowadzać odrobaczanie co najmniej raz na dwa tygodnie. Koty, które przebywają w domu także wbrew pozorom mogą być narażone na infekcje. Larwy, jaja i inne niebezpieczeństwa człowiek przenosi na przykład na swoich butach. Jeśli kot poliże but to niestety może zostać zarażony. A choroba oznacza cierpienie stworzenia i koszty dodatkowej wizyty u weterynarza dla właściciela. Mocznica to jedna z poważniejszych chorób zwierząt. Zresztą ludzka odmiana tez istnieje. Choroby, na które zapadają koty, to nie tylko mocznica, ale również na przykład katar koci. Pielęgnacja kota, to zagadnienie interesujące wielu hodowców. Niestety szczepienia i odrobaczanie to zabiegi, które trzeba co jakiś czas powtarzać, żeby uniknąć chorób naszego pupila. Cierpi wtedy i zwierzę i właściciel, patrząc jak się męczy. Dlatego pielęgnacja kota jest tak ważna. Poza zabiegami medycznymi pielęgnacja kota to także dbanie o jego wygląd. Jeśli kot mieszka na wsi, to często nie bardzo o niego właściciele dbają. Na wsi kot nie mieszka w domu, tylko często w stodole, albo innym budynku gospodarczym. Jest tu wielkie prawdopodobieństwo, że po myciu kot się ubrudzi na podwórzu, łapiąc myszy na łące itp.Jeśli kot poliże but to niestety może zostać zarażony. A choroba oznacza cierpienie stworzenia i koszty dodatkowej wizyty u weterynarza dla właściciela. Mocznica to jedna z poważniejszych chorób zwierząt. Zresztą ludzka odmiana tez istnieje. Choroby, na które zapadają koty, to nie tylko mocznica, ale również na przykład katar koci. Objawy są dosyć przykre: zapalenie jamy ustnej z krwawieniem dziąseł, zapalenie spojówek, nosa, oskrzeli i płuc.

Jedzenie dla kota

Wybór jedzenia dla kota nigdy nie powinien być wyborem błahym, uczynionym ot tak - bez głębszego zastanowienia się. Jedzenie dla kota ma wpływ na jego rozwój, dlatego powinno być dobrane zgodnie z potrzebami naszego czworonożnego przyjaciela. Jednym z czynników warunkujących wybór karmy jest kastracja. Kastracja (i jej odpowiednik wśród samic kotów - sterylizacja) to zabieg, któremu poddaje się większość domowych kotów. Zamknięcie nasieniowodów ma na celu oczywiście to, żeby koty nie rozmnażały się w znacznej ilości.Kastracja jest operacją bardzo delikatną, nasz kot może się po niej dziwnie zachowywać, a jego organizm może mieć inne potrzeby niż przed zabiegiem. Zwłaszcza potrzeby żywieniowe. Dlatego powstaje specjalne jedzenie dla kota - kastrata. Specjalnie dobrany zestaw składników odżywczych sprzyja prawidłowemu rozwoju kota po zabiegu. Jedzenie dla kota po kastracji często podaje się do końca kociego życia. Dzięki niemu nasze zwierzę mniej choruje. Wybór jedzenia musi być oczywiście przemyślany - kastracja to tylko jeden z czynników warunkujących wybór karmy - mogą być tysiące innych.

OWCZAREK KAUKASKI

OWCZAREK KAUKASKI należy do rodziny psów pasterskich z azjatyckim rodowodem. Wywodzi się od doga tybetańskiego. Jest to jedna z najstarszych ras psów, na kształtowanie której człowiek miał minimalny wpływ. Nazwę swą przyjął od regionu, z którego się wywodzi, gdzie od setek lat bronił stad owiec przed drapieżnikami i złodziejami. Do dzisiaj można go spotkać na Kaukazie w jego tradycyjnej roli. Aby zapobiec zranieniom obcinano mu uszy i zakładano obrożę nabijaną kolcami. Owczarki kaukaskie rozpowszechniły się na rozległym terenie i w zależności od warunków powstały nieco odmienne typy: górski - psy masywne, krępe, często krótkonogie, o długiej sierści i stepowy - psy lżejsze, smuklejsze, na wyższych nogach, krótkowłose.Na swoim terenie jest to nieprzekupny Śmiałek. Na obcym terenie zachowuje się niepewnie, ale nigdy bojaźliwie, zawsze jednak jest gotów do obrony właściciela. Ma bardzo silny instynkt obrony właściciela i wszystkiego, co doń należy. Jest bardzo przywiązany do właściciela i jego rodziny. Potrzebuje z nimi częstego i bliskiego kontaktu. Wobec dzieci jest opiekuńczy. Zdarza się nawet, że kaukaz lepiej wykonuje polecenia dziecka, niż osób dorosłych. Jest to rasa, którs trzeba poznać i zrozumieć, aby stać się przewodnikiem stada, którego pies zaakceptuje i mimo swego samodzielnego i niezależnego charakteru, będzie mu posłuszny.Owczarek kaukaski ma zrównoważony charakter i wybitny popęd do obrony, co czyni z niego niezawodnego stróża i obrońcę. Jest odważny, pewny siebie i opanowany. Trudno jest go wyprowadzić z równowagi, ale jeśli już to nastąpi może być bardzo groźny. Jest samodzielny i pracowity. Choć jest psem niezwykle czynnym, gdy tylko może oszczędza energię - pilnując terenu nie biega wokół, lecz wybiera sobie miejsce, z którego może obserwować cały powierzony mu do obrony obszar. Jest stale w pogotowiu, a szczególnie jest czujny nocą. Jest bardzo nieufny wobec obcych, nie toleruje ich obecności na swoim terenie i bywa niebezpieczny, gdy ktoś próbuje nań wkroczyć. Jest to wyjątkowo solidny pies stróżujący, potrafiący odróżnić prawdziwe zagrożenie od błahej przeszkody. Nie jest hałasliwy, szczeka gdy chce zasygnalizować obecność obcego. W razie rzeczywistego zagrożenia błyskawicznie atakuje w ciszy, bez ostrzeżenia (ostrzega w sposób zauważalny tylko dla właściciela dobrze znającego swego psa - np. napięcie mięśni, nastroszenie sierści, ledwo słyszalne warknięcie). W ataku jest nieustraszony i nieustępliwy.PIELĘGNACJA

Nie jest pracochłonna, ani czasochłonna. Poza okresem linienia kaukaza wystarczy czesać raz na tydzień. W okresie linienia trzeba go wyczesywać metalowym grzebieniem codziennie. W razie potrzeby (jeśli nie ma możliwości kąpieli w rzece czy jeziorze) kąpiemy psa w wannie 2-3 razy do roku. Słupkujemy psa prysznicem letnią wodą, namydlamy delikatnym szamponem i dobrze słupkujemy prysznicem. Należy pamiętać, aby myć tylko zewnętrzną warstwę sierści, tak aby szampon nie dotarł do skóry psa. Wycieramy psa dobrze ręcznikiem i pozwalamy mu wyschnąć w temperaturze pokojowej lub jeśli to możliwe i jest lato na wolnym powietrzu. Oczy dobrze jest co 14 dni przemyć wodą mineralną górską niegazowaną, a w razie wycieku z oczu - 2 razy dziennie. Przy czesaniu trzeba skontrolować uszy i jeśli są brudne delikatnie przeczyścić. Owczarek kaukaski nie wymaga specjalnego przygotowania do wystaw.

FRETKI

Fretkę można trzymać luzem w jednym pokoju lub całym mieszkaniu lub w klatce. Jeśli fretka ma spędzać większość dnia w klatce należy zapewnić jej możliwie jak najwięcej przestrzeni i zabawek. Zazwyczaj fretki obecność w klatce przesypiają. Im więcej luzu zapewnimy zwierzęciu tym lepiej.Żywienie fretki powinno być urozmaicone, fretki do pierwszego roku życia chętniej próbują nowe pokarmy, starsze mają często ukształtowany gust oraz liczne przyzwyczajenia, stąd cięzko jest je przekonać do innego pokarmu.Sucha karma - jest często podstawowym pokarmem fretki, powinna być zawsze dostępna (w żywieniu fretek należy uwzględnić iż posiadają krótki przewód pokarmowy i szybki pasaż treści pokarmowej (ok. 3h), stąd muszą jeść dość często.Wśród składników w pierwszej kolejności powinny być produkty pochodzenia zwierzęcego.Mięso - fretka jest zwierzęciem mięsożernym, dlatego surowe mięso jest ważnym elementem diety. Nie wolno fretkom podawać wieprzowiny, ani żadnych przetworów mięsnych (szynki, pasztetu, kotletów itd.). Podając mięso trzeba mieć zwierzaka pod kontrolą - często próbują one schować jedzenie w różnych skrytkach, co może się skończyć poważnym zatruciem (i oczywiście nieprzyjemnym zapachem).Istnieją w sprzedaży karmy przystosowane specjalnie dla fretek. Dobrze nadają się także karmy dla kociąt (np. firmy purina pro plan, royal, bosh).
Warto kupować kilka różnych karm i mieszać je ze sobą.Poświęcają nawet 75% doby na sen. Za to jeśli nie śpią są bardzo aktywne. Zwykle po ok. 2h zabawy robią sobie przerwę na drzemkę. Choć początkowo może wydawać się to trudne - dają się one przestawić na tryb życia właściciela. Wówczas grzecznie przesypiają noc (z krótką przerwą na jedzenie i wizytę w kuwecie), oraz większość dnia gdy jesteśmy poza domem.Kuweta - fretki są czystymi zwierzętami, dlatego zwykle same wybierają sobie kilka miejsc pełniących rolę toalety. Te miejsca najlepiej nadają się na postawienie kuwety. Warto mieć kuwetę także poza klatką, gdyż zajęta zabawą fretka nie zawsze będzie chciała wracać do klatki. Kuwetę wypełniamy kocim żwirkiem, sprzątamy ją przynajmniej raz dziennie, a raz w tygodniu należy wymienić cały żwirek i umyć kuwetę.Klatka - miskę/poidło należy myć codziennie, szmatki, w których śpi fretka pierzemy wedle uznania (zwykle co 2 tygodnie).Obcinanie pazurków - zazwyczaj należy to wykonywać co 7 - 10 dni. Osoby zainteresowane zapraszam do zapoznania się z artykułem.
Czesanie - jest potrzebne tylko w okresie linienia i pozwala na szybsze pozbycie się starego futerka,Kąpiel - fretkę kąpiemy tylko, gdy jest już taka konieczność